AnySurfer, Belgisch kwaliteitslabel voor toegankelijke websites rss feed
home
18
mei
2012
 
24 maart 2012
Toekomstproject voor en door jongeren
Jongerenpact2020
pascal smet
 

jeugd

Het jeugd- en kinderrechtenbeleid wordt volwassen

pascal smet

Op voordracht van Vlaams minister van Jeugd Pascal Smet, keurde het Vlaams Parlement op 11 januari het kaderdecreet over het voeren van een versterkt Vlaams jeugd- en kinderrechtenbeleid goed. Het nieuwe decreet maakt komaf met de kinderziektes van het bestaande decreet, en zorgt ervoor dat het Vlaamse Jeugdwerk definitief ingebed wordt in een breed jeugd- en kinderrechtenbeleid.

-      Voor de politieke jongerenbewegingen werd een specifieke en transparante regeling getroffen. Zo blijven zijn deel uitmaken van het landelijk jeugdwerk, zonder een communicerend vat te zijn met de besluitvorming voor de andere landelijke jeugdverenigingen. Door de subsidiëring ervan te koppelen aan meetbare kwantitatieve én kwalitatieve criteria, beperken we de ruimte voor een subjectief oordeel. 

-      Het invoeren van “modules” zorgt niet alleen voor minder planlast voor de verenigingen, maar ook voor meer transparantie en vergelijkbaarheid in subsidiëring tussen de verschillende soorten jeugdverenigingen, zonder de eigenheid van elke werksoort te miskennen. Het zorgt er ook voor dat jonge en nieuwe verenigingen meer kansen krijgen om te groeien. De druk voor groei was de afgelopen jaren het grootst bij de kunsteducatieve organisaties. 

-      Het Vlaams jeugdbeleidsplan wordt een reëel engagement in plaats van een inventaris. Alle vakministers engageren zich om uiterlijk één jaar na het aantreden van een nieuwe regering, hun beleid voor kinderen en jongeren expliciet te maken in dit plan. Via een tussentijds rapport na twee jaar, en een eindrapport op het einde van de legislatuur zullen de minister van jeugd en de jeugdraad de Vlaamse Regering op hun daden beoordelen. 

-      De Vlaamse instellingen bundelen de krachten in één vzw: de professionele ondersteuning van de jeugdraad, het steunpunt Jeugd, en het Vlaams Informatiepunt Jeugd worden één instelling waarin informatie, ondersteuning, en expertise samenkomen. Niet omwille van besparingen, maar om met dezelfde middelen meer en beter te doen.

 -      De jeugdraad blijft afzonderlijk bestaan als representatief platform van het jeugdwerk en van kinderen en jongeren, en kan zich toeleggen op advisering en belangenbehartiging.

 -      De Kinderrechten worden tegelijkertijd de onderbouw van het jeugdbeleid, en blijven als specifieke kinderrechtenorganisaties een eigen kamer in het huis innemen. Naast de formele kinderrechtenrapportage door de overheid zelf, blijft de Vlaamse Overheid middelen uittrekken voor een informele rapportage. Dit versterkt de democratische positie van kinderen en jongeren.

 -      Waar de budgettaire ruimte voor projectwerking in het verleden een communicerend vat was met de structurele subsidies, worden projectsubsidies in dit decreet als een aparte categorie ingeschreven. Hierdoor blijft, ook in budgettair moeilijke tijden, enige ruimte voor vernieuwing. 

Pascal Smet: “Minstens even belangrijk dan de nieuwe spelregels voor het jeugd- en kinderrechtenbeleid in Vlaanderen, is het feit dat we voor kinderen en jongeren en voor verenigingen van en voor kinderen en jongeren, een toekomstperspectief geven. Dat is belangrijk, omdat we het hebben over een groep die geen stemrecht heeft, terwijl het beleid dat we voeren of niet voeren vooral een impact heeft op hun toekomst. Dit decreet geeft een stem aan kinderen en jongeren, en geeft hen de kans om in plaats van een rapport van hun opvoeders te krijgen, een rapport aan hun beleidsmakers en die van hun opvoeders te geven.”

tags jeugd
woensdag
11 01 2012
11:46

onderwijs

'Samen grenzen verleggen voor elk talent' is de missie van het onderwijsbeleid. meer

brussel

In Brussel maken we samen toekomst als we zorgen voor een positieve band met Vlaanderen. meer

gelijke
kansen

Gelijke behandeling
is een grondslag van
onze democratie. meer

geef jouw mening op dit artikel

reacties

Annemie Van der Avort — 06 02 2012
het zijn barre tijden-bijna voor iedereen- en dan begint een mens al eens na te denken. Hoe gaat de wereld er uitzien binnen 20 jaar pakweg, als onze kinderen groot zijn en hun plan zullen moeten trekken? Ik schrok me dan ook een bult een paar dagen geleden, toen ik een artikel las over het zoveelste ideetje van minister Smet. Op de weg naar meer integratie en diversiteit moeten we blijkbaar eerst allemaal in aparte hokjes gestopt worden. Na aparte scholen voor kinderen met leerproblemen of een handicap, het weren van gedragsmoeilijke kinderen uit het gewone onderwijstraject, hebben we nu de jeugdbeweging voor allochtone kinderen. Ik ben boos en bezorgd: wat voor maatschappij willen we eigenlijk? Als zo'n migrantenkind dan wel naar de "gewone" scouts wil gaan, wat gaan ze dan zeggen? Hoepel op naar je eigen initiatief? En dat voor een socialistische minister: een smet op de sp-a. En dan die reactie van de Scouts-top: met welke kennis van zaken durven zij beweren dat dit een goed idee is? Op welke manier meten zij of de jeugdbeweging alle kansengroepen bereikt? Want het gaat niet alleen om allochtone jongeren die weinig aansluiting vinden bij scouts, chiro en ksj. Trek eens naar het terrein mensen en kijk hoe moeilijk het is voor jeugdbewegingen die zich inzetten voor buurten waarin niet zoveel weldenkende tweeverdieners wonen. Het is toch niet zo vanzelfsprekend voor jonge leiders en leidsters om voor het kamp op bezoek te gaan bij ouders die dronken thuiskomen, of die geen geld hebben om dat kamp te betalen, of die hun kinderen geen dikke truien kunnen meegeven. Het is niet simpel om uit te dokteren hoe leuke activiteiten te organiseren zonder deze gezinnen op kosten te jagen. Maar het kan wel! Me dunkt dat er al een aantal aparte inititiatieven bestaan voor allochtone jongeren. Is het niet aan Scouts en Chiro om eens samen te gaan zitten met deze organisaties en van hen te leren hoe het moet? En biedt misschien daarna wat meer ondersteuning doorheen heel het jaar aan de actieve leiding betreffende deze thema's in plaats van hen te ontmoedigen met dergelijke reacties in de pers. Intussen heb ik me geinformeerd en blijkbaar zijn er wel een aantal proefprojecten opgezet door Scouts en Gidsen Vlaanderen en Chiro om kansengroepen te bereiken. Kan de minister de resultaten van deze initiatieven misschien eens onderzoeken en er lessen uit trekken. Is de vrijetijdsbesteding van allochtone jongeren al eens deftig onderzocht? Als ze liever gaan sporten dan in bomen klimmen en op kamp gaan: is dat niet even valabel? Waarom dan een aparte scoutsgroep? Dat leidt toch alleen maar tot meer segregatie? Integratie gaat over verschillende doelgroepen in verschillende facetten van de maatschappij. Ook op vlak inclusie in het onderwijs faalt het beleid al jaren en dus ook dat van Pascal Smet. De minister beweert dat er geen maatschappelijk draagvlak bestaat voor inclusie. Waarop is deze mening eigenlijk gestoeld? Natuurlijk is dat draagvlak er niet, want we hebben in dit land inclusief onderwijs nog nooit een fatsoenlijke kans gegeven. Laat ons eerlijk zijn: het is gewoon goedkoper om alle kinderen met een handicap in dezelfde school te stoppen. Dan heb je immers minder omkadering nodig. Maar we maken onszelf wijs dat dit ook beter is voor die kinderen zelf en voor de "gewone" kinderen. Als kinderen met speciale noden eenzelfde omkadering krijgen in een gewone school, dan kan het wel. En hun klasgenootjes zullen er ook wel bij varen. Of denk je dat het voor "normale" kleuters wel ok is om in een klas te zitten met 27 of meer andere kinderen en 1 juf. Dat de leerkrachten inclusie niet zien zitten: alle begrip hiervoor! Ze hebben ook nooit positieve ervaringen kunnen opdoen omdat ze er praktisch gezien altijd alleen voor stonden. Dat ouders van kinderen met bv. autisme blij zijn met een apart type-klasje voor hun kinderen: alle begrip. Een gewone school kan immers niet tegemoet komen aan de speciale behoeften van hun kind, want daar hebben ze de middelen niet voor. Maar op een dag zullen deze kinderen toch terug moeten opboksen tegen de moeilijkheden van de echte wereld: want voor volwassenen met een beperking is er nog minder zorgaanbod. Misschien moeten we dan wel af van het verhaal van gratis onderwijs voor iedereen. Ik ben namelijk een weldenkende tweeverdiener en wil best iets meer betalen voor onderwijs waar plaats is voor iedereen en waar mijn kinderen opgroeien in de wereld zoals hij is. En anderen die niet dezelfde kansen hebben gekregen, zullen dan iets minder moeten betalen. Of misschien moeten we bij de samenstelling van de begroting maar eens kijken waar echt onze prioriteiten liggen. Eens kijken of al die subsidies aan bedrijven echt iets opleveren voor onze economie en tewerkstelling: of misschien zijn dat gewoon maar cadeautjes aan geldbeluste CEO's (bv. innovatiepremie aan Bekaert) Wat me nog het meest stoort aan heel deze kwestie is het gebrek aan wetenschappelijke aanpak die aan dit soort initiatieven vooraf gaat. Als het om dergelijke sociale thema's gaat, regeert blijkbaar het buikgevoel van ieder. Elkeen mag er ook zijn mening over hebben. En aan ieder moet de keuze gelaten worden van wat hij of zij het beste vindt. Maar er bestaat wel degelijk wetenschappelijk onderzoek over inclusie en wat de beste aanpak is voor kinderen met speciale noden. En naast dit wetenschappelijk onderzoek dat wijst op positieve resultaten voor inclusie, is er nog het VN-verdrag dat stelt dat elk kind, maar dan ook elk kind, recht heeft op inclusief onderwijs. Dus wat bazelt het beleid dan nog? Eerlijk is eerlijk, ik heb een fulltime-job en een huishouden: ik heb geen tijd om al deze onderzoeken aan een meta-analyse te onderwerpen. Maar ik veronderstel toch dat het kabinet van Smet en zijn administratie dit wel als hun taak zien. Of zijn ze te druk bezig met het zoveelste persbericht voor te bereiden? Dat dit allemaal veel geld gaat kosten: dat is zeker en vast waar. Maar dan komen we weer terug bij het begin van deze brief. In welke maatschappij willen we onze kinderen groot brengen? Ergens waar ieder een plaatsje krijgt in zijn aparte hokje? Of ergens waar gewoonweg plaats is voor iedereen en kinderen van kleins af leren dat anders zijn ok is. Dat kinderen met speciale noden leren dat er in de eerste plaats wordt gekeken naar wat ze wel kunnen. En dat er uit gegaan wordt van hun talenten om met hen aan de slag te gaan in de school, en dat ze niet opgesloten blijven met hun beperkingen. Ik hoop van ganser harte dat Scouts en GIdsen Vlaanderen en andere jeugdbewegingen niet zomaar de handdoek in de ring gooien. Laat ons de lat toch eens wat hoger leggen! Daarom hoop ik dat mijn kinderen later alle kinderen uit hun wijk, met een kleurtje of zonder, met speciale noden en speciale talenten tegenkomen als ze in de bomen aan het klimmen zijn. En al die leerkrachten, leerlingen en ouders die vechten tegen de bierkaai voor inclusie: goeie moed gewenst! En aan Pascal Smet: in de volgende regering een speciaal plaatsje voor hem, rekening houdend met zijn talenten, waar hij wel thuis hoort.

pascalsmet.be

ingridlieten.be

freyavandenbossche.be

samenvlaanderen.be